قديمترين كتاب كرهاي تاريخ سال 950 را دارد و يك سوتراست كه از سانسكريت ترجمه نشده، بلكه اصلاً به زبان چيني نوشته شده بود. چاپ با حروف قابل جابهجايي تا سال 1403 در كره شروع نشده بود.
در سدهٴ هفتم يك نوع كتابت افقي از الفباي چيني بهاهتمام يك تن كرهاي بهنام سل چئونگ اقتباس شد و به مردم كره امكان داد از اين حروفِ چيني براي نوشتن زبان خودشان استفاده كنند.
اين خط را به زبان كرهاي ايدو (به ژاپني ريتو، به چيني ليتو) ميناميدند كه بهمعني ((خط اداري)) يا ((خط ميرزايي)) است و مقدمهاي بود براي خط ژاپني كانا، يا بهطور دقيقتر مانيوگانا، كه در سال 714 در
((كانا)) نيهونگي بهكار رفت (مقدمه 1، 505).
يك الفباي كرهاي شامل 28 حرف در سال 1443 بهاهتمام شاه آن عصر معرفي شد و او فرمان داد تا آن الفبا بهكار برده شود. نام آن را ((حروف داراي صداي حقيقي براي آموزش مردم)) گذاشت و فوايد خط الفبايي را شرح داد.1 اين الفبا از سانسكريت اقتباس شده بود (شاه از اصل آن خط ذكري نميكند، شايد از آن رو كه در آن هنگام دين بودايي و در نتيجه زبان سانسكريت نامطلوب بود)، ولي گروهبندي حروف بهصورت هجاها داراي طرح چيني است (از چپ به راست و از بالا به پايين). اين الفباي كرهاي كه تا به امروز نيز بهكار ميرود، اُنْـمون ناميده ميشود. عليرغم سادگي اين خط، در سدههاي ميانه چندان توفيقي نداشت، چون مردم باسواد ترجيح ميدادند حروفچيني را بهكار برند، كه با آن بهخوبي آشنا بودند و حتي از زبان چيني استفاده كنند.
در سدهٴ چهاردهم و پيشاز آن همهٴ كتابهاي مورد نظر ما به زبان چيني و طبعاً به خط چينياند. ميان چين و كره روابط استواري وجود داشت و گواه آن نقشهٴ چيني كره است كه مقارن سال 1043 تهيه و در سال 1137 بر يك لوح سنگي (مقدمه 2، 1043) حك شد؛ توصيف دقيق كشور كره، عادات و رسوم و نهادهاي آن بهاهتمام شو چينگ (دوازدهم ـ 1)، و گزارش ما توان ـ لين (سيزدهم ـ 2). در سال 1314 يك مأمور مخفي به چين فرستاده شد تا تعدادي كتاب فراهم كند و او 10800 جلد كتاب آورد، و در همان سال امپراتور چين 4371 جلد كتاب براي شاه كره هديه فرستاد.
نخستين اروپايي كه به زبان كرهاي حرف زد گيوم روبروكي (سيزدهم ـ 2) بود.
31. ژاپني
همچنانكه فرهنگ ژاپني تاحدود زيادي از فرهنگ چيني، كنفوسيوسي يا بودايي اخذ شد،